ALS یک بیماری عصبی پیشرونده است که سبب زوال تدریجی سلول‌های عصبی‌ای می‌شود که وظیفه کنترل حرکت ماهیچه‌ها را به عهده دارند. با پیشرفت بیماری،‌ افراد مبتلا رفته‌رفته توانایی کنترل حرکت ماهیچه‌هایشان را از دست می‌دهند. به عبارت دیگر، با مرور زمان فرد مبتلا آرام‌آرام توانایی‌های حرکتی خود را از دست می‌دهد. البته توانایی تفکر و حافظه این افراد معمولا تحت تاثیر این بیماری قرار نمی‌گیرد.

 

بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (به انگلیسی: Amyotrophic lateral sclerosis) (به صورت مخفف: ALS) یا بیماری لو گهریگ (به انگلیسی: Lou Gehrig's Disease) یک بیماری نورون‌های حرکتی یا (MND یا Motor Neuron Disease) است که موجب تخریب پیشرونده و غیرقابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی (مغز و نخاع) و دستگاه عصبی محیطی می‌شود. به‌علاوه،‌ این بیماری مسری نیست و جزو سرطان‌ها نیز به شمار نمی‌رود.ALS به اقتباس از نام بازیکن معروف بیسبال آمریکایی که به این بیماری مبتلا شده بود به «بیماری لو گریگ» (Lou Gehrig) نیز معروف است. گریگ، بر اساس اطلاعات مندرج در وب سایت شخصی‌اش، نخستین علائم بیماری راسال 1938،‌ یعنی حدود 35 سالگی،‌ نشان داد​ و البته پزشکان به مدت یک سال نتوانستند بیماریش را تشخیص دهند. او سرانجام سال 1941 در 37 سالگی به دلیل همین بیماری درگذشت.
برای بیماری آمیلوتروفیک لترال وجود ندارد اما سازمان دارو و غذای امریکا دارویی به نام ریلوزول مورد تایید قرار داده است که سرعت بیماری را آهسته تر می کند و داروهای متعدد دیگری که در مراحل کارازمایی بالینی می باشند و در این مرحله امیدبخش بوده اند.

riluzole



 درمان با سلول های بنیادی

آمیلوتروفیک لترال اسکلروتیک  بیماری کشنده پیشرونده ای است که نورون های حرکتی را درگیر می سازد. منشا آن ناشناخته است اما استروگلیوزیس نقش اصلی ایفا می نماید و فعالیت میکروگلیا در پاتوژنز به تازگی نشان داده است. احاطه نرون ها با سلول های سالم مرگ سلول ها را در برخی موارد به طور کامل متوقف می نماید. بنابراین پیوند سلول های بنیادی ممکن است یک استراتژی امید بخش باشد. در این مطالعه MSCs از مغز استخوان نه بیمار مبتلا به ALS استخراج شد. کینیتیک های رشد، ایمونوفنوتیپ، طول تلومر و کاریوتایپ طی in vitro ارزیابی شدند. تفاوتی قابل ملاحظه بین دهنده ها  یا بیماران مشاهده نشد. بیماران تزریقات داخل نخعی سلول های بنیادی اتولوگ در سطخ تراسیک دریافت کردند و به مدت چهار سال بعد کنترل شدند. هیچ عارضه قابل توجه حاد یا  عوارض جانبی تاخیری مشاهده نشد. هیچ تغییری در حجم ستون فقرات و یا سایر نشانه های تکثیر غیرطبیعی سلول مشاهده نشد. چهار بیمار کاهش خطی ظرفیت حیاتی اجباری و  نمره ALS - FRS  را نشان دادند. نتایج ما نشان می دهد  که  MSCs موید یک فرصت خوب برای درمان مبتنی بر سلول های بنیادی در ALS  است و تزریق داخل نخاعی MSCs  در دراز مدت بی خطر است. مرحله جدید مطالعه برای تأیید این داده ها در حجم بیشتری از بیماران  انجام شده